Nieuwsbrief drie
April 2007

Na de nodige opwindende ervaringen zijn we met de groep weer neergestreken in Jimbana park, vlakbij Aljamdu.
Tot mijn verbazing krijg ik s’avonds bezoek van een duister figuur wiens gezicht deels schuil gaat achter een zonnebril.
De man komt met het vervelende bericht dat het schoolcomité, waar ik contact mee heb, niet het echte schoolcomité zou zijn, maar een familieclan die zich alleen maar wil verrijken.
Dat bericht valt me natuurlijk rauw op de maag.
Ik besluit het bezoek aan de school af te wachten, met de hoop dat er zich een mogelijkheid voordoet om dit zo snel mogelijk te bespreken.
De volgende dag, bij aankomst bij het schooltje, worden we tegemoet gerend door de kinderen die ons hartverwarmend massaal toezingen, welcome, welcome.
Ondanks mijn gemengde gevoelens, besluit ik me open te stellen voor de gebeurtenissen, die spontaan gebeuren.

We beginnen eerst met touwtje springen, met het touw dat we op de markt van Banjul gekocht hebben.
Op de onderwijzeres na, blijven de kinderen afwachtend staan. Wanneer het touw niet meer rondgedraaid wordt, maar verticaal bewogen, waardoor er lussen overlangs lopen, lijkt er wel een startschot gelost te zijn.
Enthousiast blijven de kinderen heen en weer springen, totdat wij bijna de arm uit de kom geschud hebben.
Bij binnenkomst van de school, word ik verrast door de prachtige nieuwe meubeltjes die in de klaslokalen staan. Wat een verschil alweer met mijn bezoek anderhalve maand daarvoor, toen de lokalen geheel leeg waren. We mogen weer genieten van het volkslied en andere nieuw geleerde liedjes. Ons vader Jacob gezang steekt er een beetje schril bij af. Het is de opmaat voor het officiële gedeelte, wat in het andere lokaaltje plaats vindt.
Dit lokaaltje zit bomvol met het schoolcomité en andere genodigden. Ook het dorpshoofd – de akala- is aanwezig en zit met twee andere oude mannen pontificaal vooraan. Achterin herken ik de boodschapper van de avond ervoor; nog steeds met de zonnebril voor de ogen.
Wij worden er tegenover geplaatst, waarna de gebruikelijk beleefdheden worden uitgewisseld.
Al onze cadeautjes worden tentoongesteld en bewonderd.

Na deze ceremonie besluit ik het probleem van het schoolcomite voor te leggen.
De inleiding is het thema van een film, waarin een Coca Cola flesje uit een vliegtuig valt en in een geisoleerd dorpje terecht komt. Dit geeft o.a. aanleiding tot allerlei spanningen binnen de gemeenschap.
Mijn opmerking dat ik het gevoel heb dat ik voor Aljamdu misschien wel een grote Cola fles ben, wordt meteen van alle kanten ontkend. Hierop zeg ik dat we alleen kunnen sponseren wanneer het dorp met één stem praat. Dit verwachten we dan ook bij de volgende meeting, het eind van de dag.
Nadat we het lokaal verlaten hebben horen we een enorm tumult bij de achterblijvers. De opmerking was blijkbaar aangekomen…
Met Moesa, gaan we naar zijn groenten tuin.
Eén van de peutertjes heeft zich ondertussen onafscheidelijk verbonden met Jan, één van de groepsleden.

Waar Jan gaat zitten, kruipt onze peuter meteen op schoot. Het eventueel achter laten van het jongetje, na het bezoek van het schooltje wordt ongedaan gemaakt door een brulpartij van het kleintje. Hij mag uiteindelijk ook mee naar de tuin, waar hij al snel in slaap valt.
Aan het eind van de middag zijn we weer verzameld in de compound van Fakiba.
We wachten nog op een paar dames van het schoolcomite, die niet durven te komen, omdat er op straat een paar woest uitgedoste figuren lopen.
Ze zwaaien met messen en achtervolgen gillende kinderen en vrouwen, die zich zo snel mogelijk opsluiten in hun huizen.
Deze maskerade gaat blijkbaar vooraf aan de besnijdenis, die hier helaas nog steeds gebruikelijk is.
Uiteindelijk komen de dames toch en kunnen de toespraken weer beginnen.
Er wordt meteen gezegd dat er geen probleem (meer) is en het schoolcomite het enige officiële is en dat ze altijd open staan voor anderen die zich willen aansluiten. De zoon van de akala bevestigt dit als zijn woordvoerder, zodat we aan kunnen nemen dat de plooien weer recht gestreken zijn.
Ik voel duidelijk opluchting na dit gesprek. Ontwikkelingshulp is meer dan geld geven. Het brengt van alles in beweging, niet alleen aan de kant van de ontvangers, maar blijkbaar ook aan de kant van de gevers.
Wanneer we aan beide kanten het goede boven halen, zal er zeker wat moois uit voortvloeien!
Na het gesprek kunnen we genieten van de smakelijke éénpans maaltijd.
De gierst en kip, overgoten met een heerlijke saus moet met de rechterhand in de mond gebracht worden. Dat hierbij- bij sommigen- een deel tussen de mouwen verdwijnt, is een kwestie van techniek en ligt zeker niet aan de smaak!

Tot slot:
Het bestuur heeft vergaderd.
We missen, door de burocratie in Nederland nog steeds een banknummer. De aanvraag loopt en we hopen zo snel mogelijk een nummer te hebben.
Er gaan al twee kerken voor Aljamdu actie voeren t.w. de Hervormde kerk in Zundert en de Katholieke kerk in Wernhout. Bedankt!

Zes april staan we op een Afrika beurs in Rijsbergen. Voor deze presentatie moet nog veel gebeuren. We willen echter deze kans niet missen.
De video over het project hopen we z.s.m. af te hebben.
Nieuwsbrieven zijn tot nu te vinden op de website van Globe Natuurreizen. (bij links) We gaan aan een eigen website e.d. werken. Stuur dit bericht door s.v.p.