Op
weg over land van Gambia naar Nederland gaan Willem, Jan en ik langs Aljamdu
om het toegezegde bedrag voor het meubilair te overhandigen.Binnen de kortste keren worden we weer omgeven door een chaos van door elkaar krioelde kinderen.
Natuurlijk wordt er weer gezongen, gedanst en gevoetbald. De ouderen blijven op afstand toekijken hoe de blanken in het gezelschap meer of minder meedoen met de dorpsjeugd.
Jan zoekt meer het gezelschap van de ouderen op omdat hij het wel een erg drukke janboel vindt.
Na een kort ceremonieel met wederzijdse toespraakjes wordt het geld overhandigd. Het hoofd van het schoolcomité - Fakiba- telt het geld en steekt het in ieders bijzijn in zijn zak. Mijn mededeling dat ik bij mijn nieuw bezoek in maart al concreet resultaat wil zien, omdat dat stimulerend werkt voor de sponsors, wordt onderschreven.
Na de belofte dat ik de avond zal terugkeren om verdere verlangens e.d. te vernemen, nemen we met drieën afscheid.
Voor we onze bivak kunnen opslaan in het vlakbij gelegen Jimbana Park , gaan we met één van de leden van het schoolcomité – Moussa – naar zijn groententuin.
Dit blijkt een perfect onderhouden terrein te zijn, waar allerlei plantjes worden opgekweekt en uitgeplant, bananenbomen staan en in de toekomst bijen gehouden gaan worden.
Met Moussa blijken veel ideeën uit te wisselen, waaronder wisselteelt, bodembedekking etc.
Ook de financiële wensen kwamen op tafel om verder te kunnen met de ontwikkeling van de tuin.
Omdat ook leden van het dorp Aljamdu bij de tuin betrokken worden, zou het meer dan individuele ondersteuning zijn. Toch lijkt me dit project van een andere orde dan scholing, omdat er geld mee verdiend wordt. Ondersteuning zal daarom eventueel plaatsvinden door het verstrekken van een(micro)krediet.
Op het terrein staan ook diverse kokospalmen. Hilariteit levert het nuttigen van kokossap op. De vier gaten in de kokosnoot moeten met de duim gepenetreerd worden, waardoor het sap naar buiten schiet. Dit sap komt in het begin overal in het gezicht terecht, maar na diverse oefeningen begint het aardig te lukken.
Na het opzetten van de tent ga ik terug naar het dorp voor de tweede sessie met het schoolcomité. Zittend in de kleine kamer, omringd door de notabelen, worden eerst weer de gebruikelijke beleefdheden uitgewisseld.
Daarna
wordt in een lange zitting een prioriteitenlijst samengesteld met bijhorende
financiële plaatjes. Zelf onttrek ik me grotendeels aan de discussie en
kijk toe hoe in rustig overleg tot dingen besloten wordt. Vele discussies in
Nederland zouden lering kunnen trekken uit deze gang van zaken bedenk ik me.
Ondanks het feit dat de vergadering uren duurt en ik het grotendeels niet kan
volgen omdat Madinka gesproken wordt, verveel ik me niet en voel ik me niet
uitgeput aan het eind van de avond.De lijst blijkt erg ambitieus te zijn en gaat uit van het ideaalbeeld.
In mijn opinie mag dat, ofschoon ik waarschijnlijk de prioriteiten in een wat andere volgorde zou plaatsen en bij het verstrekken van geld toch zal onderhandelen wat echt prioriteit heeft.
Met de mededeling dat ieder zal doen wat mogelijk is wordt de avond besloten. Dat betekent concreet dat ik een stichting ga oprichten (is gebeurd), publiciteit maak om fondsen te werven etc, etc.
Hun toezegging is dat ze veel zullen bidden.
Hopelijk geeft dat gezamenlijk een goed resultaat!
