Wat
kunnen toevalligheden leiden tot allerlei nieuwe contacten en impulsen; of-
te- wel bij reizen gaat het niet om het verre maar om het bijzondere. Ik wil
jullie graag op de hoogte brengen van hetgeen ik de laatste week heb meegemaakt
in Gambia.Na een leuke reis met een groep uit Breda en omgeving in Gambia en Senegal ben ik zelf namelijk nog een week in Gambia gebleven. Dit gebeurde met name om een in Gambia aangeschafte Toyota Landcruiser op zijn technische staat te testen.
Na een paar dagen sleutelen aan de remmen die daarna volgens de Afrikaanse normen werkten kon ik eindelijk op pad, wat me meteen de mogelijkheid bood om nieuwe gebieden aan de noordkant van de Gambia rivier te verkennen.
Na een uur of vier wachten bij de ferry kon ik eindelijk mee naar de noordoever.
Omdat Anne Bouman, betrokken bij allerlei projecten in Gambia, me een paar dozen met kleren had meegegeven werd mijn eerste bestemming het dorpje Njawara ,een kilometer of 10 boven Kerewana. Nog geen paar kilometer op de goede asfaltweg naar Kerewan ( ruim 50 km van de ferry aankomst vandaan), zag ik rechts een bordje staan met de aanduiding Sint Jameseiland. Zonder verder na te denken draaide ik meteen rechtsaf de zandpiste op. Sommigen weten dat ik iemand van impulsen ben en dat helemaal wanneer ik alleen op pad ben. Halverwege de stoffige piste kreeg ik erg zin om wat te gaan drinken. Na navraag in het eerste dorpje werd ik door een charmante jonge dame verwezen naar een winkeltje waar wat lauwe Fantas te koop waren. Daarna parkeerde ik de auto in de schaduw van een paar enorme mangobomen, vlakbij een klein schoolgebouwtje.
Zoals altijd kwamen al gauw de eerste nieuwsgierigen bij de auto staan. Vol verbazing keken ze naar mijn culinaire kunsten t.w. het maken van een kopje Cup-a-Soup.
De voetbal achter in de auto trok ook de aandacht en na mijn soepje werd het gebruikelijke spelletje voetbal gespeeld.
Van lieverlee werd het drukker en drukker bij de auto tot zo wat het hele dorp op visite was. De bovenvermelde jonge dame was er ook en bleek één van de onderwijzeressen van de wat bleek nieuwe kleuterschool te zijn.
Bij het bezoek aan de school kreeg ik een zang demonstratie, waarna mij werd gevraagd om ook wat te zingen. Om de kinderen niet al te veel schrik te bezorgen en omdat mijn talenten toch echt ergens anders liggen heb ik dat maar niet gedaan. Als gift heb ik de bal en een veelglazige zonnebril gegeven.
Na een uitgebreid afscheid ging ik eindelijk verder richting Sint Jameseiland, wat vanuit het dorpje Albreda te bereiken is. ( bij de naam Albreda vroeg ik me trouwens af of er een relatie bestond met Breda, denkend aan de slavenhandel en onze rol daarin.)
Op één of andere manier kon ik me in gedachten niet losmaken van het bezoek aan het schooltje. We hadden lol gehad, de giften waren gegeven, maar het idee bleef dat dit niet voldoende was. Op de 153 kinderen verdeeld over twee lokaaltjes na, was er verder niets in de lokalen. Hoe kon hier onderwijs gegeven worden? Het bracht me op een idee om te gaan vragen waar ze behoefte aan hadden en wat dat zou kosten. Misschien kon ik al een donatie geven waarmee ze terplekke een start zouden kunnen maken. Met weinig kun je soms al van grote betekenis zijn in deze één op één situaties. Zodoende reed ik weer terug naar het dorpje en sprak de onderwijzeres aan met het verzoek aan te geven wat nodig was en wat dat zou kosten. Hiermee werd natuurlijk een heel circus op gang gebracht, want zulke zaken moeten door het schoolcomité en andere belangrijke personen besproken en uitgelegd worden.
Mijn bezoek duurde uiteindelijk zo lang dat ik de volgende dag pas tegen de middag verder kon. Voorlopig resultaat was dat ze voor slechts 200 euro al op de lokale markt de benodigde leermiddelen en de zeer gewenste schoolbel konden kopen. Daarnaast was 450 euro nodig voor al het meubilair. Dit kon ik niet geven, maar ik heb het toegezegd bij mijn volgend bezoek tijdens de kerstreis.
Wat er nu verder gaat gebeuren in de toekomst weet ik nog niet precies, maar ik wil wel verbonden blijven aan dit project. In de toekomst gaat dit misschien ook verder zoals in de ondersteuning van de plaatselijke landbouw.
Hierbij komen natuurlijk allerlei zaken kijken die ik niet alleen wil en kan behappen.
Misschien wil jij je ook verbinden aan dit project, ik zou het graag vernemen.